Terugkijken om met meer focus verder te gaan

Terugkijken om met meer focus verder te gaan

Jacandra

Ik ben deze zomer gaan fietsen in de Alpen, samen met mijn partner en onze dochter van 13 (we kregen haar alleen mee met de belofte dat na de week fietsen, inclusief de Gerlospas, zij mocht chillen op een door haar uitgekozen camping😉). Halverwege juli met de fietsen de trein in, en daar kon ik snel nog even de laatste mails beantwoorden. Ik was dus eigenlijk nog helemaal niet klaar en veel te druk in mijn hoofd. Dat bleek toen ik een paar dagen voor deze vakantie, onnadenkend bij het afstappen, met mijn voet in de fietstas bleef hangen en ik bijna vanuit stilstand toch nog hard viel. Mijn valfrequentie is nogal hoog, deels door onhandigheid maar soms ook een teken van téveel. Vooral op momenten dat ik het te druk heb en mijn focus wat verlies, dat gevoel van net voor de zomervakantie, dat ongetwijfeld herkenning zal oproepen. Was een stevige fietsvakantie voor mij wel zo’n goed idee, vol schrammen en blauwe plekken, en vanuit werkdrukte ineens op de fiets?

Ja, deze vakantie bleek een uitkomst, want we moesten binnen een week een trein halen in Innsbruck, die ons verder naar Italië ging brengen. Ik moest dus (hup!) meteen aan de bak vanuit Passau, op de fiets de eerste dag 70 km halen. Gelijk vanuit de trein op de fiets bleek het ultieme middel om het werk los te laten en ik was na één dag dan ook total loss! Met daarbij een puberende dochter die op het eind van deze dag verongelijkt en met een diepe zucht vroeg: “Gaan we dit nu echt de héle week doen?” Het gevoel dat je met studenten ook kunt hebben na de eerste bijeenkomst, gaan we dit wel redden met elkaar? Waarbij je achteraf samen vaak tot verrassende ontdekkingen komt. De aanvankelijk ongemotiveerde student aan het begin bleek toch inzet te tonen, de groep maakte een flinke groei door na wat breakdowns en moeilijke gesprekken, dat dan weer wel. Wij keken tijdens het fietsen ook vaak achterom, en ’s avonds bekeken we wat we al van de route gefietst hadden. Daarmee verzamelden we bij onszelf, maar zeker bij onze 13-jarige moed om weer verder te gaan. Dat doe ik tijdens lessen aan studenten ook vaak, samen met hen terugkijken en laten zien hoe ver ze eigenlijk al zijn, en wat ze geleerd hebben. Dat geeft bij een studiedip moed om verder te gaan. Uiteindelijk had ik iedere fietsdag meer moeite mijn dochter bij te houden, vooral bij de sprintjes bergop.

We hadden ons eerlijk gezegd vooraf een beetje vergist door geen rekening te houden met de zware fietstassen en de steilte van de pas… Maar het was achteraf heerlijk, voor ons allemaal. Nu ben ik aan het eind van de vakantie lekker helemaal los van de werkdrukte en heb ik weer meer focus en reserves opgebouwd. Ik ben zo los dat ik tot mijn schrik zag dat ik deze Blog al had moeten inleveren. Aan de bak dus en dit jaar ga ik er écht voor zorgen dat ik iedere dag een beetje reserve overhoud en ook regelmatig terugkijk samen met docenten en studenten naar wat er is bereikt, want da’s best een lekker gevoel. Daardoor heb ik meer verbinding met mezelf en meer focus en betekenis voor het onderwijs.

Hoe zorg jij ervoor dat je reserves én focus houdt? LAAT HET WETEN EN DEEL, want dat gun ik alle docenten, studenten én mezelf dit nieuwe studiejaar.

Jacandra van Megen

Jacandra van Megen

Auteur

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

  Confetti is alleen dán confettials hij (of zij)meerkleurig is… Het strooien van éénkleurig confettisorteert vrijwel geen effect…  Het is de mengeling die het 'm doet... C'est la vie. (Toon Hermans, 1973) De meerkleurige confetti herkennen we in het onderwijs...

Lees meer

“Waar een wil is, is een weg”

“Waar een wil is, is een weg”

Jacandra

… zei mijn moeder altijd als ik zei dat ik iets niet dacht te kunnen. Ik werd opstandig en moedeloos van haar uitspraak, maar toch ging ik er ook over nadenken: wat wilde ik eigenlijk écht en waarom zag ik die weg niet. Het leren nadenken over en voelen van wat je wilt, gaat over de zin ervan inzien. En dan uitproberen, dingen fout doen, blijven oefenen en kijken of je genoeg wilskracht hebt om ermee door te gaan. Als je iets heel graag wilt (van binnenuit), doe je er ook moeite voor. Dat ben ik inmiddels met haar eens.

Ergens de moeite voor nemen: dit is wat we vaak missen bij studenten of waar we in ieder geval meer van zouden willen zien. Ik dacht in lessen vaak dat studenten wel wat meer moeite hadden kunnen doen in de voorbereiding bijvoorbeeld, helemaal als ik dat zelf wel had gedaan. Ook wilde ik dat ze moeite deden op thema’s die ik belangrijk vond, of waarvan we als docententeam hadden afgesproken dat het belangrijk was of wat belangrijk was voor de toets. Studenten reproduceren veelal een door ons docenten vooraf opgesteld programma, waarin zij zelf weinig te willen hebben. En dan is het helemaal niet zo gek dat ze er geen extra energie in steken.

Is de kerntaak van een docent niet bij iedere student het raken van de ‘wil’? En dat steeds gecombineerd met zelf enthousiast zijn voor en deskundig zijn in een bepaalde inhoud? Is het niet onze taak studenten te laten ontdekken wat die wil nu eigenlijk is, door ze uit te dagen van alles uit te proberen om daarachter te komen? Niet vanuit het idee dat ze een tentamen erover moeten kunnen maken, maar omdat zij zelf iets willen bereiken. We zouden het ons daarmee makkelijker maken en het is ook inspirerend voor zowel de student als de docent. Dan zullen we wel meer moeite moeten doen de studenten te willen leren kennen.

Waar een wil is, is een (leer)weg! Ik zeg het nu ook tegen mijn eigen kinderen.

Ik ben benieuwd naar jouw manier om de (leer)wil bij studenten te onderzoeken en uit te dagen.

Meer over dit thema: Gevormd of Vervormd van Jan Bransen, 2019; een pleidooi voor ander onderwijs.

Jacandra van Megen

Jacandra van Megen

Auteur

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

  Confetti is alleen dán confettials hij (of zij)meerkleurig is… Het strooien van éénkleurig confettisorteert vrijwel geen effect…  Het is de mengeling die het 'm doet... C'est la vie. (Toon Hermans, 1973) De meerkleurige confetti herkennen we in het onderwijs...

Lees meer

LeerKRACHT: Overdragen of Bezielen? Met antwoorden of vragen?

LeerKRACHT: Overdragen of Bezielen? Met antwoorden of vragen?

Jacandra

“Het leren gebeurt in de relatie” (Peter Heerschop op HIT-event nov 2018)

Ik heb de radio aan en hoor een live verslag van de onderwijsstaking op 15 maart. Er zijn veel leerKRACHTen aan het woord, die allemaal spreken over het mooie prachtige vak en werk dat zij doen. Zij willen graag meer ruimte en tijd om dit goed te kunnen doen met aandacht voor iedere leerling/student. Wat maakt het onderwijs zo’n mooi vak?

De leerdoelen, eindkwalificaties, toetsen, de accreditaties, de vergaderingen? Nee, daar hoor ik deze leerkrachten niet over. Zij hebben het over de kinderen, de leerlingen, de studenten die ze geweldig vinden en die zij een lerend leven, een mooie toekomst gunnen, waaraan ze bij willen dragen, en waar zij meer ruimte voor willen.

Het mooie aan het onderwijzen vind ik de momenten waarop je het vertrouwen van studenten ziet groeien. Dat ze iets durven wat ze eerst niet durfden, dat ze zich steeds meer uit durven spreken en ergens voor gaan staan. Dat ze zichzelf en mij verrassen en zichzelf laten zien. Dat ze iets toevoegen aan wie ze zijn en wat ze kunnen. Dat ze ineens zeggen dat ze wat ze zien beter begrijpen, en tegelijkertijd daar weer een hoop vragen bij hebben. Dat ze zich competent voelen in iets en daar trots op zijn. Dat ze dat met me delen en ik met hen, wanneer er iets wederzijds gebeurt.

Alle leraren willen de ander iets meegeven. De manier waarop zij dat doen verschilt. Als ik mensen vraag van welke leraren zij warm werden, in beweging kwamen, iets geleerd hebben, dan komen er bijna altijd twee “soorten” leraren bovendrijven: de strenge leraar, die de lat hoog legt in je verwachtingen naar jou en die wil dat jij weet en tussen de oren krijgt wat hij/zij in haar hoofd heeft. De leraar die je soms te kijk zet als je iets nog niet weet waarvan deze leraar wel vindt dat je dat had moeten weten. Je gaat dan wel ‘aan’, bent alert en let op. En tegelijkertijd zijn het leraren waar je toch zelden met veel plezier aan terug denkt, waar je zelfs een beetje bang voor was. De leraar waar je je ook aan ergerde omdat hij/zij zichzelf wel heel belangrijk leek te vinden. Heb jij ook herinneringen aan zo’n leraar?

De andere leraar die veel genoemd wordt is een leraar die je heeft geïnspireerd, duidelijk en congruent en in contact was. De leraar die je aan het denken zette door niet altijd de antwoorden te geven maar je zelf liet zoeken vanuit waar jij nieuwsgierig naar was, de leraar die jou zag. Je voelde dat hij/zij geïnteresseerd was in jou, en die ook wel eens wat over zichzelf vertelde. Die aandacht had voor wat jij wilde weten en waarom jou dat intrigeerde, en samen met jou en de hele klas zocht naar de vragen omtrent het thema. De leraar die je hielp je vragen te koesteren en ze ‘mee te nemen’ in plaats van deze allemaal te beantwoorden. De leerkracht die twijfels aanmoedigt, omdat dit aanzet tot zoeken en verbinden aan de werkelijkheid waarmee jij dagelijks te maken hebt.

Steeds meer zie ik hoe we leraren voor elkaar kunnen zijn: welke (levens)lessen ik leer van de studenten en zij van mij, omdat ik hen goed probeer te zien. Leerdoelen, grote klassen, toetsen en accreditaties vertroebelen het zicht weleens op dit mooie samenspel van onderwijzen en leren. De vraag die mij dan ook bezighoudt in mijn werk is: Hoe kunnen we als leerkrachten zo onderwijzen dat we álle leerlingen en studenten kunnen blijven zien, dat we écht in contact en in bezieling, in relatie met de student van elkaar blijven leren??

Wat is daarvoor nodig? En hoe kunnen we als leerkrachten regie pakken en onze naam eer aan doen: LEERKRACHT

Denk, doe, vraag je mee??

 

 

Inspiratiebronnen:

  • Jan Bransen: Gevormd of Vervormd? Een pleidooi voor ander onderwijs
  • Tina Rhimy: Verborgen verhalen. Over leermeesters en inspiratoren
Jacandra van Megen

Jacandra van Megen

Auteur

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

  Confetti is alleen dán confettials hij (of zij)meerkleurig is… Het strooien van éénkleurig confettisorteert vrijwel geen effect…  Het is de mengeling die het 'm doet... C'est la vie. (Toon Hermans, 1973) De meerkleurige confetti herkennen we in het onderwijs...

Lees meer

Improviseer met impact, en speel je beste wedstrijd!

Improviseer met impact, en speel je beste wedstrijd!

Jacandra

Heb jij soms ook van die moeilijke groepen? Die lamgeslagen zijn, niet vooruit te branden, hoe hard en enthousiast jij je goed voorbereide les ook brengt… Ik heb misschien een oplossing, ik daag je uit om het in ieder geval eens te proberen: durf in de les te improviseren!

 

Zou jij een les durven te geven zonder leerdoelen, PowerPoint en programma? Zou je het willen? Zonder script acteren? En bij de start dus ook niet aangeven wat het resultaat zal zijn…?

Laatst zei een student die een minor kwam volgen tegen mij: “Ik vind het helemaal niet leuk om vooraf leerdoelen te maken, want ik vind het veel leuker en uitdagender om niet precies te weten waar ik op uitkom, en nog niet te weten wat ik ga leren.”

Deze opmerking triggerde mij. Als je ervan uitgaat dat we in de leeractiviteiten proberen studenten te laten leren van écht werk, van authentieke praktijksituaties om hen daarmee voor te bereiden op werksituaties waarin zij problemen oplossen, regie pakken en vanuit visie kritisch denken en handelen, waarom geven wij dan als voorbeeld lessen waarin vooraf bepaald is wat er (vaak op lineaire wijze)  geleerd gaat worden. En wie denken wij eigenlijk wel dat we zijn dat we dat weten, en worden we zo niet blind van de bijvangst voor de student en voor jezelf?

Laatst zeiden wij als collega’s tegen elkaar: ”Eigenlijk is de opdracht die we krijgen nooit precies de opdracht, vraagt het veel improvisatie van ons om de inhoudelijk lijkende opdracht te vervullen, omdat blijkt dat er ook veel andere en onvoorspelbare krachten zijn.” Dit vraagt van medewerkers improvisatievermogen, anticiperen op nieuwe onverwachte vragen, nieuwe perspectieven kunnen innemen, weerstand te duiden als een ander perspectief. Oftewel in het echte leven is niets écht wat het lijkt, wordt het soms meer dan je had verwacht en meestal anders dan je had bedacht. Ik ga ervan uit dat de school onderdeel is van dat echte leven, dat docenten een rolmodel zijn voor hun studenten, vanuit hun inhoudelijke passie maar ook vanuit het vermogen om te improviseren. Improviseren zorgt voor verrassingen bij jezelf en bij studenten. Voorwaarde is wel dat je veel passie hebt voor je vak, dat je weet waar je het over hebt, dat je lef hebt en al improviserend de concepten samen met studenten kunt onderzoeken, vanuit onverwachte vragen die in een les zonder script gesteld kunnen worden.

Zijn ook niet de beste sportwedstrijden daar waar van alles gebeurt en waar spelers reageren, anticiperen en improviseren op alles wat er in de wedstrijd gebeurt. Het is wel goed dat ze trainingen hebben waar zij flink oefenen met elkaar, maar vaak is een partijtje spelen een onderdeel van de training; omdat je dan leert improviseren, en zij  juist dát hard nodig hebben voor de wedstrijd.  Dus ga eens onvoorbereid naar de les, zonder powerpoint, luister anticipeer op vragen, zorg voor verrassende wendingen en verschillende perspectieven, speel, maak het ingewikkeld en weer heel simpel, TRY!

En wellicht heb je als bijvangst dat de moeilijkste klassen in het strakke lesregime, de leukste klassen blijken te zijn wanneer je improviseert, plezier uitstraalt, het lichter maakt en goed kijkt naar wat er voor één ieder nodig is.

 

HIT logo

Jacandra van Megen

Jacandra van Megen

Auteur

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

  Confetti is alleen dán confettials hij (of zij)meerkleurig is… Het strooien van éénkleurig confettisorteert vrijwel geen effect…  Het is de mengeling die het 'm doet... C'est la vie. (Toon Hermans, 1973) De meerkleurige confetti herkennen we in het onderwijs...

Lees meer

Beter Horen

Beter Horen

Jacandra

Word je wel eens gek van alle onderwijsmethodieken, en alles waar je rekening mee moet houden bij het lesgeven? Word jij ook afgeleid door alle organisatorische vraagstukken waar je iets mee moet? Kun je daardoor nog wel vanuit enthousiasme voor je vak de student tegemoet treden? Heb je nog wel tijd om met de poten in de inhoudelijke klei te staan, En inhoudelijk te graven om steviger voor de groep te staan? Hoe ben jij in de kern bezig jouw studenten te leren wat ze nodig hebben?

Oftewel:

Hoor jij je studenten nog wel echt door de ruis van alle methodieken en organisatiegedoe heen?

En leer jíj ze ook écht beter horen (en kijken)?

Ik had laatst zomaar ineens een goed gesprek met mijn 20-jarige zoon. Met de propedeuse in zijn zak van zijn muzikale HBO opleiding vroeg ik hem wat nu eigenlijk het belangrijkste was dat hij geleerd had het afgelopen jaar. Zijn antwoord:

 “Ik heb beter en meer leren horen! Ik hoor nu veel meer problemen in de muziekproducties en ik weet hoe ik ze op kan lossen. Ik hoor ook nog veel problemen waarvan ik nog niet weet hoe ik die op kan lossen. Ik heb zin in de verdere opleiding, omdat ik weet dat ik dan ga leren ook die problemen op te lossen. Ik hoor nu hoe iets in elkaar zit en waarom, ik hoor meer instrumenten en ook van welk merk. Ik hoor beter wat er gebeurt binnen het frequentiespectrum, en heb het beter onder controle en daardoor kan ik betere keuzes maken. Ik zit niet meer zo vast aan mijn eigen sound en stijl en kan daardoor nog meer nieuwe dingen leren .”

Nu heeft hij dit muzikale brein zeker niet van mij, maar toch begrijp ik wat hij bedoelt als het over leren gaat. Raakt hij in dit antwoord niet de kerntaak van het onderwijs? Studenten beter leren horen en kijken. En wel zó dat ze uitdagingen zien in het willen oplossen van problemen en nieuwsgierig zijn naar wat ze allemaal nog meer gaan leren. Het maakt dan niet uit of het gaat om muziek, techniek, organisatievraagstukken, sociale vraagstukken, duurzaamheidsvraagstukken etc. IJzersterk zijn in en enthousiast over je vakinhoud zijn om nieuwsgierigheid op te wekken. Ik nodig je uit om daar eens goed bij stil te staan voor jezelf, en jezelf te toetsen op dit enthousiasme en vakmanschap als het gaat over jouw eigen vakinhoud en docentschap.

Ik vroeg hem ook van wie hij dit ‘beter horen’ het beste geleerd had en wat deze docent dan doet in de les.

“Deze docent is ontzettend enthousiast voor zijn vak, is een groot producent maar heeft ook veel plezier om anderen dit te leren. Hij is positief en opbouwend, heeft ieders muzikale leerproces scherp en haakt daarop aan. Hij geeft helder aan waar we op uit moeten komen. Hij ziet geen klas maar individuen. Ik word gezien, en hij sluit aan bij wat ik te leren heb, en dat doet hij het best van iedereen. Hij beoordeelt studenten op wat ze geleerd hebben en niet alleen op de prestatie. Hij benoemt wat ze al geleerd hebben en laat ze horen wat ze nog te leren hebben. Hij vergelijkt studenten niet met elkaar; ieder volgt zijn eigen leerproces.  Je toetst jezelf steeds door opdrachten te maken en daar feedback op te krijgen. Als je alles af hebt, heb je het vak gehaald.”

Wat mij betreft schetst hij hier een docent die de essentie van onderwijs helemaal bij zich draagt: de student écht zien en beter laten horen en kijken, en de drang voeden bij de student om steeds meer te willen leren oplossen of over na te willen denken en doen. Ontzettend high impact! Mijn zoon denkt overigens dat deze docent nog nooit van één onderwijskundige methodiek gehoord heeft. Alsof hij vanuit betrokkenheid gewoon zijn gezond verstand gebruikt. Ik denk dat deze docent wel een nominatie waard zou zijn voor high impact teacher van het jaar. Maar hoogst waarschijnlijk hoeft deze docent dat dan weer niet persé te horen.

Over een betrokken docent gesproken:

Filmpje van de high fives!! https://www.youtube.com/watch?v=I0jgcyfC2r8

Jacandra van Megen

Jacandra van Megen

Auteur

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

Boeiend! Boeiend! Boeiend! Interessant!

  Confetti is alleen dán confettials hij (of zij)meerkleurig is… Het strooien van éénkleurig confettisorteert vrijwel geen effect…  Het is de mengeling die het 'm doet... C'est la vie. (Toon Hermans, 1973) De meerkleurige confetti herkennen we in het onderwijs...

Lees meer

Vul je emailadres en je naam in

om de  casestudy te bekijken

You have Successfully Subscribed!

Vul je emailadres en je naam in

om de casestudy te bekijken

You have Successfully Subscribed!