Hoe begin je het nieuwe schooljaar?

Hoe begin je het nieuwe schooljaar?

Onderwijsadviesbureau Dekkers

In deze Tjipcast gaat Peter Loonen in gesprek over de start van het nieuwe schooljaar. Hoe begin je hieraan en hoe hoe je al die positieve energie eigenlijk vast? En welke valkuilen kan je als docent of leerkracht beter vermijden?

Workshop verslaafd aan organiseren

Tenenkrommende strategiedagen, complexe verantwoordingsdocumenten, nutteloze vergaderingen. Organisaties zijn verslaafd. In deze workshop kijken we naar patronen en hoe deze sluipmoordenaars te doorbreken.

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

Lastige groepen bestaan niet … of toch wel?

Lastige groepen bestaan niet … of toch wel?

  Elke docent heeft er wel mee te maken gehad: die ene klas waar je geen grip op krijgt. Een klas waarbij je gevoelsmatig uren besteedt aan de voorbereiding, denkt dat je een mooie les hebt vormgegeven, en al na de eerste 5 minuten merkt dat het toch niet uitpakt...

Lees meer
Leiderschap en Maslow

Leiderschap en Maslow

  Dit schooljaar ben ik gestart met een aantal uitdagende, nieuwe klussen. Het toeval wil dat ik dit jaar mag starten met veel vraagstukken op het gebied van leiderschap. Van grote(re) organisatie-eenheden tot individuele gesprekken met beginnende leiders of...

Lees meer

Wilt u mij helpen met afstuderen?

Wilt u mij helpen met afstuderen?

Onderwijsadviesbureau Dekkers

Wat is de beste manier om mijn les samen te stellen? Hoe kan ik mijn studenten motiveren? Heeft een video toegevoegde waarde? Dit zijn vragen die elke docent wel eens in gedachten heeft gehad. Omdat een masterscriptie niet zo omvangrijk kan zijn om al deze vragen te beantwoorden, heb ik mij uiteindelijk op één vraag specifiek gefocust.

Ik kwam een interessant concept tegen, namelijk de zogenaamde ‘Embedded Questions’ (tussendoor-vragen). Dit zijn vragen die je invoegt in een tekst tussen twee alinea’s of zelfs in het midden van een video. We weten al dat deze vragen een positief effect hebben op leren, maar dan komt de andere vraag: heeft iemand het onderzoek opgepakt om uit te zoeken hoe geformuleerd en wat voor soort vragen moeten worden gesteld?

Als voormalig docent en een huidige student ken ik de worstelingen van beide partijen. Daarom ben ik zeer toegewijd aan het creëren van leerinstrumenten die het leren kunnen verbeteren, studenten kunnen motiveren en docenten kunnen helpen. Dit onderzoek is slechts de eerste stap op die weg, maar wel een grote stap.

Ik vraag daarom graag uw hulp om deel te nemen aan mijn onderzoek over wat voor soort embedded vragen het meest effectief zijn om te leren van videocolleges.

Hierbij korte informatie over de procedure:

Wat?                                 Afstudeeronderzoek voor mijn Master Educational Sciences & Technology.

Waarover?                       Hoe embedded vragen in videocolleges van invloed zijn op leren.

Wie zoek ik?                    Deelnemers tussen 20 en 30 jaar, met minimaal een MBO-diploma.

Hoe lang duurt het?      Ongeveer 45 minuten.

Wil je meedoen? Stuur mij dan een e-mail naar e.szollosi@student.utwente.nl zodat ik u een link naar uw persoonlijke onderzoeksomgeving kan sturen.

Indien u geïnteresseerd bent in de resultaten van het onderzoek, laat het me weten. Ik zal u de resultaten toesturen, zodat we allemaal wat meer weten en het onderwijs gezamenlijk stukje bij beetje weer net iets beter kunnen maken!

Schrijf je in voor onze wekelijkse blog

De ondragelijke ingewikkeldheid van… groepsdynamiek

De ondragelijke ingewikkeldheid van… groepsdynamiek

  We hebben er allemaal mee te maken en in verschillende facetten van ons leven… Binnen het sportteam, binnen een vriendinnen of vriendengroep, binnen families en last but not least, binnen het werk. En dus ook binnen ons gezamenlijk werkgebied: het onderwijs....

Lees meer
Podcast-tips: Liggend in de zon professionaliseren

Podcast-tips: Liggend in de zon professionaliseren

  Invoering van een milde vorm van kinderarbeid en andere verfrissende gedachten Lig je nog lekker? Misschien wordt het tijd om je brein weer wat te activeren. Als warming up voor het nieuwe jaar wil ik jullie graag wijzen op, een voor mij inspirerend,...

Lees meer

Curriculumvernieuwing opleiding Bedrijfseconomie en Accountancy

Curriculumvernieuwing opleiding Bedrijfseconomie en Accountancy

Het eerste wat de twee adviseurs van OAB Dekkers gedaan hebben is goed geluisterd naar diverse betrokkenen intern ( directeuren, projectleiders, diverse docenten van betrokken opleidingen), de interne visiedocumenten van Avans doorgenomen, de jaarplannen van de diverse academies bestudeert en de daarin beschreven visie waarnaar het beroep zich beweegt in de toekomst. Aan de hand van deze verkenning werd hen al snel duidelijk waar iedereen het mee eens was, wat nog aandacht behoefde en waar er in het geheel geen aandacht besteedt was. Belangrijke input voor het vervolg. Dit was weer aanleiding om daarover het gesprek met de diverse gremia aan te gaan. Dit alles betrof de inhoud, waar beweegt het beroep zich naar toe.

 

Maar een uiterst belangrijk rol heeft OAB Dekkers gespeeld in het vormgeven van de gesprekken, de dialogen die plaatsvonden over didactisch concept. Deze dialogen, waarin de docenten uitgedaagd werden tot het uiterste te gaan hebben uiteindelijk geleid tot het mooie ontwerp wat er op dit moment ligt. De docenten waren lovend over deze manier van werken. Een uiterst sterk punt was de manier van regie voeren over dit proces, het vastleggen en zorgen dat er een gedragen stuk lag. Je merkte gedurende het proces dat de betrokkenen zich echt als eigenaren van deze visie gingen gedragen.

 

De inhoud en het onderwijskundig concept zijn samengebracht en hebben uiteindelijk geleid tot de blauwdruk en het curriculumontwerp dat er nu ligt. Om te zorgen dat dit ontwerp ook door de andere stakeholders gedragen werd, zijn er tijdens de ontwerpsessies studenten betrokken. Ook zijn er diverse sessies georganiseerd met werkveldadviesraden en een groep zogenaamde critical friends.

 

Ik vond een erg sterk punt dat de docenten onze adviseurs Remko en Liza niet zagen als externe adviseurs, maar als 2 zeer betrokken personen die samen met hen het curriculum vormgaven. Liza en Remko gaven de docenten veel vertrouwen en de docenten gaven dat ook aan hen. Er was een soort chemie en dit maakte dat 1 en 1 3 werd.

 

Het meest sterke van dit hele traject is dat de docenten zelf aangeven dat er nu een nieuw ontwerp ligt dat zij, de docenten het zijn, die dienen te veranderen. Zij zijn de knoppen waaraan gedraaid kan worden om te zorgen dat het nieuwe onderwijsconcept zal gaan werken.

Kortom: ik vind dat OAB Dekkers aandacht besteed aan waarom zitten we bij elkaar, wat is het probleem, bewustzijn creëert, zorgt voor een goed team waardoor er plek is voor alle meningen en daarbij ook aandacht te hebben voor een ordening om te komen tot een concreet plan. Dit plan wordt dan door de docenten die bij het ontwerp betrokken zijn zo gedragen dat zij zich change agents van het gehele traject voelen.

 

Mr. Anita van Pol

Directeur Academie voor Financieel Management

Voorzitter stuurgroep curriculumvernieuwing

Avans Hogeschool

Teamfrustraties? Zoek de vertraging op…

Teamfrustraties? Zoek de vertraging op…

Herkent u dit? Vaak zien wij in onderwijsteams dat docenten op individueel niveau of in groepjes wel willen, maar dat er iets is dat de totale voortgang remt. Dat komt dan tot uiting in hartekreten als ‘we moeten meer delen’, of ‘iedereen moet gewoon bij het teamoverleg aanwezig zijn’. Samenwerken en teamontwikkeling staan bij veel teams op de agenda.

Er zijn legio factoren te noemen die maken dat een team al dan niet een succesvol team is. En elk team en elke situatie verdient de interventie die het vooruit helpt. Het is niet mijn bedoeling om die op te sommen in deze blog. Ik wil een inzicht delen: ik zie dat veel teams nu juist nodig hebben wat vaak niet gegeven wordt: de mogelijkheid tot het aangaan van het liefdevolle conflict en de tijd nemen voor het geven van werkelijke aandacht aan elkaar. En wat vertraging daarin kan doen.
De meerwaarde van vertragen wil ik graag verduidelijken aan de hand van het verhaal van een team dat wij mochten begeleiden in hun tweedaagse vertraging ‘bezieling en bezinning’. Het verhaal is opgesteld door en uit naam van Aart Jan, een van de docenten uit het team. Aart Jan leverde een belangrijke bijdrage aan die bezinning. Voor dit onderwijsteam, bestaand uit 2 subteams, en werkzaam bij een Hogeschool, stond samenwerking ook hoog op de agenda. Het is een fijn team met capabele betrokken mensen en goede resultaten, maar tóch willen ze meer.. Ze zochten de vertraging op.

 

Aan het eind van de blog leg ik de link met het model van Lencioni dat mooi inzichtelijk maakt hoe vertrouwen de basis is voor het bereiken van goede resultaten.

 

Korte weergave van de tweedaagse ‘bezieling en bezinning’

Een groep van 25 Hbo docenten zit 2 dagen in het klooster met als thema ‘bezieling en bezinning’. Als inleiding én aanzet vertelt Aart Jan over zijn eigen onderzoek in één van de teams over samenwerken en betrokkenheid. Het onderzoek was een begeleidingskundig handelingsonderzoek (action research) waarbij hij als onderzoeker de ervaringen uit het team uitgangspunt maakt van weer nieuw onderzoek en handelen. De aanleiding voor het onderzoek was onder andere:

  • Al eerder uitgevoerd onderzoek in één van de teams over samenwerken en teamdoelen met als resultaat een wensenlijst per individu; meer samen leren en gesprek gaan met elkaar
  • Geen opvolging van deze individuele en collectieve ambitie; het werd stil..
  • Al eerder uitgevoerd onderzoek in één van de teams over inwerken van Hbo docenten; er bleek een lage collectieve verantwoordelijkheid bij inwerken van nieuwe collega’s
  • Ongemak in de teams door het vergelijken met andere, ‘betere’ docententeams

Samen met enkele collega’s uit het team is hij als docent-onderzoeker aan de slag gegaan met de vraag ‘Hoe ervaar je de samenwerking en betrokkenheid in het team’. Een beginvraag die hij in individuele gesprekken heeft onderzocht en in enkele groepsbijeenkomsten verder uitgediept. Ervaringen die gedeeld werden in deze gesprekken en bijeenkomsten:

quote1-team-frustratie

 

Kortom, er is een gedeeld gevoel dat er iets mist…het is niet precies vast te pakken maar het heeft iets te maken met hoe er met elkaar wordt samengewerkt en welke waarden er zijn in dit samenwerken en -leven. Het lijkt of er stilzwijgende afspraken gemaakt zijn om de leerzame wrijving te ontlopen en het gesprek vooral te voeren op inhoud. Docent zijn gaat over je eigen waarden en normen en vereisen dus een hoge mate van zelfkennis (Palmer, 2005). Om die kennis te verrijken moeten we de belangrijkste bron aanboren die er is, namelijk andere docenten, het team. Het risico voor het aangaan van zulke ‘professionele gesprekken’ lijkt op voorhand groot en de opbrengst is op voorhand onzeker. Dus ontlopen we het gemakkelijk en blijven bestaande patronen in stand.

 

De tweedaagse

Bij de opening schetste Aart Jan de aanleiding en resultaten van zijn onderzoek. Hij vertelde hoe hij dit proces had ervaren en wat het met hem gedaan had. Een complex en sensitief spel door de verschillende rollen als collega, begeleider en onderzoeker. Hij gaf ook aan niet alle antwoorden te hebben, maar vooral de openheid met elkaar te willen aangaan; hij gaf hiermee de opening door in zijn eigen kwetsbaarheid voor te gaan. Vervolgens gingen we in de grote groep met elkaar in gesprek over hoe we met elkaar samenwerken en leven. Dit werd later doorgezet in kleine groepen. Aan de hand van een metafoor deelden de collega’s hun meest waardevolle en krachtige ervaring in lesgeven met elkaar. Hier kwam mooie gesprekken uit die niet gingen over de techniek of structuur van een les maar het ervaren en delen stond centraal.

 

Een andere oefening ging over in welke mate we ons als docenten verbonden voelen met het team: met als centraal thema ‘kennen en gekend worden’. Door fysiek plaats te nemen in de ruimte (een opstelling) werd daarmee de nabijheid of afstand tot dit thema tastbaar en deden mensen daar hun verhaal over. Dit leidde ook tot enkele persoonlijke confrontaties die daardoor ook heel erg in de openbaarheid kwamen. Dat was niet alleen moeilijk voor betrokkenen en maar gaf voor sommige ook een ongemakkelijk gevoel om ‘toeschouwer’ te zijn. Het gaf echter wel aan dat de sfeer ontspannen en veilig genoeg was.

 

In de ruimte hingen enkele citaten uit relevante literatuur die ter inspiratie dienden zoals:

  • Teams, niet individuen, zijn de fundamentele bouwstenen voor leren in organisaties (Senge)
  • De wet van Vereiste Variëteit stelt dat de complexiteit, diversiteit en dynamiek van een team minstens zo groot moet zijn als de complexiteit, diversiteit en dynamiek van het leervraagstuk (Ashby)
  • We verliezen soms de moed omdat lesgeven een dagelijkse oefening in kwetsbaarheid is (Palmer)
  • Cultuur of samenwerkingsverbetering ….Het is het gaandeweg stapelen van vele kleine inzichten, beslissingen en interventies die met elkaar verbonden zijn en met elkaar vernieuwing tot leven brengen (Vermaak)

Tot slot van deze vertraging werd iedereen uitgenodigd om hun persoonlijke ‘geloftes’ en ‘moed ’uit te spreken en op te schrijven en daarmee in het openbaar zijn of haar ‘professio’ te delen. Al deze uitspraken zijn verzameld en voorzien van ieders naam. Een openbare gelofte is een mooi manifest, een bestendige opdracht aan jezelf met het oog op een duurzaam vertrouwen in samenwerken en samenleven.
Enkele beloftes die gedaan werden waren;

quote2-team-frustratie

 

Tot slot: het vergt moed om dit met elkaar te doen. Ondanks de angst voor de afwijzing toch het collegiale gesprek aan te gaan – het liefdevolle conflict – biedt een kans om te leren als individu en als team. Dit soort processen zijn ook een oefening in geduld, in trage vragen die niet altijd een concrete oplossing kennen of waarvan het antwoord op zich laat wachten. Onderstaand gedicht geeft dit mooi weer:

 

Heb geduld met alles wat onopgelost is in je hart
en probeer je vragen met liefde te bezien,
als kamers die gesloten zijn
of als boeken in een volslagen vreemde taal.
Zoek nog niet naar antwoorden.
Die kunnen je nog niet gegeven worden,
omdat je niet in staat zou zijn ze te leven.
En het gaat erom alles ‘te leven’.
Leef nu de vragen.
Misschien zul je dan geleidelijk,
zonder het te merken,
jezelf, ooit op een dag,
in het antwoord terugvinden.
(Rainer Maria Rilke 1875 – 1926)

[Een bijdrage van Aart Jan]


Waarom frustraties nodig zijn; het model van Lencioni (2009)Lencioni - 5 frustraties van teamwork

Wij als team van OAB Dekkers hebben laatst onze eigen tweedaagse vertraging doorleefd. Een belangrijke tip die ik oppikte van Tjip de Jong, die ons begeleidde in onze vertraging:
Ga de frustraties aan en leer vooral hoe je ze productief kunt maken. Het moet soms een beetje pijn doen voordat er weer beweging komt. Vaak zijn frustraties de oorzaak van een niet vlotte samenwerking. Door de frustraties te benoemen groei je als team.

Frustraties zijn vaak te herleiden tot:

  1. gebrek aan vertrouwen
  2. angst voor confrontatie
  3. gebrek aan betrokkenheid
  4. afschuiven van verantwoordelijkheid
  5.  niet resultaatgericht werken

Het model van Lencioni maakt dit inzichtelijk en kan behulpzaam zijn bij het omkeren van deze cultuur. Dat doe je niet in een dag, dat doe je door erbij stil te staan, door de herhaling, door het incorporeren van de nieuwe cultuur. Bouwen aan (team)vertrouwen begint bij tijd nemen voor het benoemen van de frustraties, en het doen van beloftes die passen bij jou als individu en bij het team.

Ga jij wel eens het liefdevolle conflict aan in jouw team? Deel je ervaring en maak kans op het boek de 5 frustraties van teamwork van Lencioni.

 

Stoei ze!
Marion

Bewustwording van de impact van pesten

Bewustwording van de impact van pesten

Pesters-slachtoffer: 1-0

Over een paar dagen is het carnaval; een feest waarin ik me graag onderdompel. Vijf dagen samen met mijn beste vrienden, maten, kroegkennissen en mijn lieve vriendin lachen, drinken, zingen en alles even door de grootste roze bril zien die je maar kunt vinden!

 

Maar vooral samen…samen met mensen die ik vertrouw, die m’n leven mooi maken, mensen op wie ik kan bouwen, mensen die me helpen als ik het moeilijk heb, mensen die positief aan mijn leven meedragen, mensen die me laten leven…

 

Samen…

 

Tharukshan Selvam, bijna 16 jaar, was wellicht geen carnavalsvierder. Hoewel, als je in Heerlen woont zit je er natuurlijk wel midden in. Maar we zullen het nooit weten, en ook Tharuksan niet: Een paar weken geleden pleegde hij zelfmoord…een reactie op pesten door klasgenoten. Afpersing, uitsluiting, racisme, dreiging zowel in de klas als via de digitale media, ach je kent dat wel toch; jongeren onder elkaar…een beetje plagen, zo zijn jongeren nou eenmaal…toch? Toch???

 

Mocht je dit wat cynisch vinden klinken dan is dat inderdaad goed opgemerkt. Zo gaan namelijk dit soort berichten voorbij; als één van de vele, als ‘er zal wel meer aan de hand zijn geweest’, als ‘misschien had hij naar een training zelfvertrouwen moeten gaan’, als ‘op onze school gebeurt zoiets niet’…

 

Mijn cynisme gaat naar boosheid als ik vervolgens dit bericht in de krant lees: “De school van de jongen laat weten dat er alles aan is gedaan om het pesten te stoppen”(Volkskrant 12-01-17). Alles aan gedaan? Ik dacht het niet: er zijn docenten die hun les gewoon lieten doorlopen terwijl ze wisten, voelden op z’n minst, dat er iets speelde in hun klas. Alles aan gedaan? Ik dacht het niet: ik heb nog nooit een bericht in de krant gelezen dat een school zijn volledige lesprogramma gestopt heeft om samen met collega’s, studenten, ouders en weet ik wie nog meer geen stap meer verder te zetten, om tot op de diepste bodem uit te zoeken wat er aan de hand is en, misschien mijn stokpaardje maar dat zij dan maar zo, een pedagogisch basisklimaat te organiseren waarin iedereen, maar dan ook iedereen zich veilig, fijn, zichzelf en samen kan voelen…

 

Ik ga me in deze blog niet richten op welke oplossingen er zijn: die zijn er voldoende en bovendien zijn ze simpel. Het probleem zit niet in de oplossingen, het zit hem in het feit dat we pedagogische veiligheid gewoonweg niet met z’n allen (overheid, besturen van scholen, ouders, teams, studenten) als prioriteit nummer 1 hebben staan.

 

Ik geef je het verhaal van een studente die haar verhaal aan mij gedaan heeft; over haar ervaringen met het gepest worden en over wat dat met haar gedaan heeft. Over de onzekerheid, de twijfel, het minderwaardig voelen en het ongeluk. Een waargebeurd verhaal dat ik met je wil delen en misschien wil jij deze weer delen met anderen: je klas, je collega’s, vrienden, familie…je eigen kinderen. Misschien, heel misschien draagt het bij aan de urgentie van het probleem en heel misschien redden we er een leven mee.

 

(Tekst in het verhaal is letterlijk overgenomen, naam is gefingeerd)

 

Mijn naam is Janneke en ik ben 20 jaar

Op dit moment probeer ik de opleiding verpleegkunde te halen. En dat proberen heeft helemaal niets te maken met mijn punten…

Op de lagere school ben ik gepest. Vanaf groep 4 tot en met groep 8 stond ik er in de klas alleen voor. Ik was in die tijd een beetje mollig en ik droeg een brilletje. Ik was ook wel verlegen en durfde niet zo snel iets terug te zeggen. De kinderen in mijn klas maakten opmerkingen, trokken aan mijn haar en stuurde vervelende briefjes rond over mij. Ze verzonnen liedjes die zogenaamd leuk waren maar die altijd betrekking hadden op mij. Veel erger vond ik het dat ik nooit met andere kinderen mee mocht doen. De schooltijd voelde daardoor erg eenzaam. Ik speelde alleen, at mijn boterhammen in mijn eentje op en natuurlijk werd ik bij gym altijd als laatste gekozen. Als ik tijdens het speelkwartier naar een groepje kinderen toeliep draaiden ze zich allemaal om, liepen weg of jaagden me weg. Schriftjes verdwenen, spullen werden stukgemaakt en m’n jas werd elke dag wel vuil gemaakt. De eerste jaren alleen met modder maar in de laatste groepen werd er ook op gespuugd. In groep 7 en 8 zeiden kinderen tegen me dat ik beter dood kon gaan zodat niemand last van me had.

 

Het allerergste vond ik eigenlijk dat de school er niets aan deed. Sommige leerkrachten deden zelfs mee, door bijvoorbeeld mee te lachen als de kinderen uit mijn klas weer eens een liedje over me gemaakt hadden. Ze zeiden letterlijk dat het aan mij lag omdat ik zo stil was. Eén leraar heeft ooit tegen mij en mijn ouders op een ouderavond gezegd: “misschien moet u haar andere kleren aantrekken dan valt ze niet zo op…”. Eén lerares heeft ooit gezegd dat ik me er niks van aan moest trekken en daar is het dan ook bij gebleven. Ik voelde me niet alleen eenzaam maar ook erg in de steek gelaten.

Op de middelbare school werd ik gelukkig niet meer gepest maar ik was er niet gelukkiger om. Ik twijfelde aan mezelf, ik twijfelde aan de bedoelingen van anderen. Leerlingen die aardig tegen me waren wantrouwde ik want ik dacht “dat menen ze toch niet, ze doen alleen maar aardig om me straks weer keihard te laten vallen”. Ik trok me terug op m’n kamertje en huilde vrijwel elke avond. Ik voelde me niks, niks waard, ik voelde me tot last van iedereen en het erge was; ik snapte dat ook: ik was toch ook niks? Op mijn 15e heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Ik dacht dat iedereen om me heen beter af zou zijn zonder mij, en dat niemand me zou missen. Gelukkig vonden m’n ouders me op tijd, de huisarts stuurde me naar maatschappelijk werk waar ik zo’n 10 gesprekken heb gehad waarna zij vonden dat het wel goed was met me.

 

Maar het is nog steeds niet goed. Ik ben bang voor andere mensen. Ik wil graag voor andere zorgen maar ik kan niet eens voor mezelf zorgen. Ik voel me nog steeds minder dan anderen. Een compliment geloof ik niet maar kritiek blijft dagenlang in m’n hoofd rondspoken.

 

Ik zit nu in het tweede jaar van de opleiding verpleegkunde en ook hier sta ik er alleen voor. Het is alsof het weer van voor af aan is begonnen. Misschien is het niet echt pesten maar ik word wel door al mijn klasgenoten buitengesloten. Op feestjes word ik niet gevraagd en als er gewerkt moet worden in groepjes loop ik altijd er achter aan. Ik ben ook niet zo gezellig denk ik, ik ben vooral stil. Als ik antwoord geef in de klas, of als ik iets vraag wordt er vaak gelachen, soms zachtjes maar ook gewoon hardop. Sommige docenten zeggen er soms iets van maar de meeste gaan gewoon door met de les en doen alsof ze niets gemerkt hebben. In een mentorgesprek heb ik te horen gekregen dat ik wat beter voor mezelf moest opkomen en dat ik deel mocht gaan nemen aan een cursus faalangst. Tijdens deze cursus voelde ik me soms als een metselaar. Ik bouwde een stevige muur dacht ik maar als ik dan weer een dag later op school kwam trapte andere studenten die muur zo weer om. Alsof de cement gewoon nog niet hard geworden was.

 

Op m’n stage dreigt het nu ook verkeerd te gaan omdat ik steeds minder durf te vragen als ik iets niet snap. Ik ben bang dat ze me dom zullen vinden dus vraag ik maar liever niets. Het is ook pas uitgegaan met mijn vriend. Hij is echt een hele lieve jongen die heel veel geduld met mee heeft gehad. Maar ik kon gewoon niet geloven dat hij echt van me hield. Ik snapte niet wat hij in me zag en was bang dat hij zo naar een andere meid toe zou gaan. En ik snapte dat ook wel. Vorige maand heb ik maar tegen hem gezegd dat ik niet verder met hem wil gaan. Ik weet niet of hij dat snapt.

 

Ik voel me langzaam weer helemaal wegzinken. ’s Avonds in bed begin ik bang te worden voor mezelf. Bang dat ik het allemaal niet meer in de hand heb, bang dat ik mezelf iets aan doe.

 

Ik wil alleen maar gelukkig zijn. Dat mag toch wel?

Janneke

 

Dit verhaal is van een paar jaar geleden. Mocht je je afvragen hoe het met Janneke gaat; het gaat beter met haar. Ze werkt in een ziekenhuis, heeft haar lieve vriend terug en geeft haar leven een 6-min. “Waarom een 6-min”, vroeg ik? “Omdat ik altijd die twijfel in me heb over wat mensen van me vinden, en omdat ik nooit meer zonder een vooroordeel gewoon spontaan op iemand af kan stappen…”

 

Brief-TharukanVoor Tharukshan is het allemaal te laat. Hij laat een familie achter vol met verdriet en een school en gemeente ‘die er echt alles aan gedaan hebben’.  En ja, dat maakt me cynisch en boos. Maar vooral erg verdrietig…

 

Maar misschien schudt het de wereld wakker…misschien beseffen we dat we er voor elkaar moeten zijn, dat niemand het alleen kan, dat we allemaal ‘samen’ nodig hebben. En misschien, heel misschien was Tharukshan de laatste…en is dat zijn nalatenschap…

 

Rust zacht Tharukshan…

 

 

Vul je emailadres en je naam in

om de  casestudy te bekijken

You have Successfully Subscribed!

Vul je emailadres en je naam in

om de casestudy te bekijken

You have Successfully Subscribed!